VAROLUŞ HİKÂYEMİZ

Hülya ışığa inanmak isteyen fakat gölgede yaşamayı öğrenmiş bir kadındı. Kendini bulmak için güneşi parmak uçlarında hissetmesi gerekiyordu. 

Duvarlar benim için boş bir tuval gibi.  Duvar yazıları sayesinde insanların hayatına dokunabiliyorum.  Böylece onlarla aramda açtığım mesafe kapanmış oluyor.  İstanbul sokaklarında gezinirken duvarlara bakmayı unutmayın.  Sizin için de bir yazı bırakmış olabileceğimi düşünün.   Hülya İçin Yazdığım Duvar Yazısı Elena İçin Yazdığım Duvar Yazısı Osman İçin Yazdığım Duvar Yazısı Nihat İçin Yazdığım Duvar Yazısı İbrahim İçin Yazdığım Duvar Yazısı    

Hülya aşkı sığınak sandı. Oysa sığındığı yer başka bir kadının yıkıntısıydı. Ancak bunu anladığında özgürleşmeyi başarabildi.

Nihat'la böyle karşılaşmak istemezdim.  Yazıyı onun için hazırlıyordum.  Bana dokunnduğu an bütün anlam dağıldı. 

Yıldız ışığın altında kusursuz dururdu.  Fakat ışık çekildiğinde yüzündeki çizgiler çoğalırdı.  Parladıkça içinden bir şey eksilirdi.

Alyanak acının en gürültülü hâliydi.  Kimsenin taşıyamadığı şeyi o kahkahaya çevirirdi.  Gülerken bile yaralıydı.

Kitap okumak zihnimdeki dağınık sesleri sıraya dizmenin en güvenli yolu.  Kitapları sadece okumuyor, yazarlarıyla sohbet ediyorum.  Okuyarak insanlara temas etmeden onları anlamaya çalışıyorum.  Böylece hem duygulardan korunuyor hem de kendi kimliğimi kurmuş oluyorum.